Wystąpienie: Radosław Lubczyk

Bardzo dziękuję.

Pani Marszałek! Państwo Ministrowie! Ochrona zdrowia publicznego wymaga rozwiązań, które zapewniają pacjentom dostęp do niezbędnego leczenia, a jednocześnie pozwalają skutecznie ograniczyć ryzyko rozprzestrzeniania się chorób zakaźnych. W przypadku takich schorzeń jak wirusowe zapalenie wątroby typu C oraz zakażenie HIV ciągłość terapii ma znaczenie nie tylko dla samego pacjenta, lecz także dla całego społeczeństwa. Dlatego rozwiązania dotyczące finansowania świadczeń związanych z leczeniem HCV i HIV zasługują na poparcie. Projekty rozpatrywane mają na celu określenie zasad finansowania określonych świadczeń ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia. Dotyczą m.in. leczenia HCV u osób osadzonych w zakładach penitencjarnych oraz terapii antyretrowirusowej osób żyjących z HIV, które nie mają uprawnień do doświadczeń wynikających z ubezpieczenia zdrowotnego. To ważne, ponieważ skuteczna polityka zdrowotna powinna opierać się na rzeczywistych potrzebach medycznych, a nie wyłącznie na formalnym statusie danej osoby. Jeśli ktoś wymaga leczenia choroby zakaźnej, brak uprawnień wynikających z ubezpieczenia, nie powinien prowadzić do niejasności dotyczących finansowania terapii, przerw w leczeniu ani trudności w ustaleniu odpowiedzialności instytucji publicznych. W przypadku HIV regularnie i odpowiednio prowadzone leczenie antyretrowirusowe ma podstawowe znaczenie dla zdrowia pacjenta. Pozwala kontrolować zakażenie i ograniczyć ryzyko jego przenoszenia.

Dlatego ciągłość terapii jest kwestią zarówno medyczną, jak i społeczną. System finansowania powinien umożliwić prowadzenie leczenia w sposób stabilny i przewidywalny, bez niepotrzebnych przerw wynikających z wątpliwości organizacyjnych. Osoby żyjące z HIV potrzebują dostępu do terapii i opieki medycznej zgodnie z zaleceniami specjalistów. Niejasne zasady finansowania mogą powodować dodatkowe obciążenia administracyjne dla placówek oraz niepewność po stronie pacjentów. Jasne przepisy pomagają określić, kto finansuje świadczenia, na jakich zasadach są one realizowane, a także zapewnić ciągłość leczenia. Podobne znaczenie ma zapewnienie dostępu do leczenia wirusowego zapalenia wątroby typu C osobom przebywającym w zakładach penitencjarnych. Osadzenie nie oznacza, że potrzeby zdrowotne człowieka przestają istnieć. Państwo odpowiada za warunki, w jakich przebywają osoby pozbione wolności, a właściwa opieka medyczna jest elementarnym prawem pacjenta do leczenia. Leczenie chorób zakaźnych w takich warunkach powinno być organizowane w sposób zapewniający bezpieczeństwo pacjentów oraz zdrowia publicznego.

Nie chodzi przy tym o przyznawanie komukolwiek szczególnych przywilejów. Chodzi o zapewnienie, aby leczenie wynikało z potrzeb zdrowotnych i odbywało się na podstawie jasnych reguł. Choroby zakaźne wymagają odpowiedzialnego podejścia, a skuteczna profilaktyka i terapia są ważne dla całej społeczności. Dostęp do właściwego leczenia powinien być elementem przemyślanej polityki zdrowotnej państwa.

Warto również podkreślić, że zapewnienie ciągłości terapii może być racjonalne z punktu widzenia całego systemu ochrony zdrowia. Odpowiednio prowadzona opieka pozwala ograniczać ryzyko powikłań i zapobiegać sytuacjom, w których brak leczenia prowadzi do pogorszenia stanu zdrowia oraz potrzeby bardziej skomplikowanych interwencji. Z kolei brak przejrzystych zasad może skutkować opóźnieniami, dodatkowymi obciążeniami organizacyjnymi i kosztami, których można uniknąć dzięki właściwie zaplanowanej opiece.

Istotna jest w tym przypadku rola Narodowego Funduszu Zdrowia. Jeśli świadczenia mają być finansowane ze środków publicznych niezależnie od tego, czy dana osoba posiada uprawnienia do świadczeń wynikające z ubezpieczenia zdrowotnego, zasady te powinny być określone jednoznacznie. Placówki medyczne muszą wiedzieć, w jaki sposób rozliczać udzielone świadczenia, a pacjenci nie powinni pozostawać w niepewności, czy będą mogli kontynuować leczenie.

Nie możemy dopuścić do sytuacji, w której brak jasnych regulacji finansowych staje się przeszkodą w realizacji zaleceń medycznych. Państwo powinno tworzyć takie ramy prawne, aby odpowiedzialność za finansowanie terapii była czytelna, a świadczenia mogły być udzielane zgodnie z potrzebami zdrowotnymi pacjentów. Jest to szczególnie ważne w przypadku chorób zakaźnych, w którym skuteczność działań zależy m.in. od ciągłości opieki i sprawnej organizacji systemu.

Dobrze zaprojektowane przepisy powinny również zapewniać przejrzystość wydatkowania środków publicznych. Finansowanie leczenia musi być odpowiednio udokumentowane, możliwe do rozliczenia i zgodne z celami programów zdrowotnych. Przejrzystość i dostępność terapii nie są celami sprzecznymi. Przeciwnie - jasne zasady pomagają zarówno pacjentom, jak i instytucjom odpowiedzialnym za realizację programów. Warto przy tym pamiętać, że skuteczna polityka zdrowotna nie kończy się na przyjęciu ustawy.

Szanowni Państwo! To jest dobra ustawa. Pamiętam jeszcze z czasów studiów, jakie powikłania są u ludzi, którzy są chorzy, zakażeni wirusem HIV czy HCV. Oni rzeczywiście są potem mocno obciążeni, więc lepiej leczyć ich na te wirusy niż później (Dzwonek) na całość obciążenia organizmu. Klub Polskie Stronnictwo Ludowe będzie popierał tę ustawę. (Oklaski)

(Poseł Norbert Pietrykowski: Brawo!)