Wystąpienie: Monika Rosa

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Za 2 dni minie 6 lat od wyroku trybunału Przyłębskiej. 6 lat temu setki tysięcy kobiet i mężczyzn wyszły na ulicę, aby bronić swoich praw: prawa do wyboru, prawa do bezpieczeństwa, prawa do decydowania o swoim życiu, zdrowiu i o swojej przyszłości.

Dzisiaj, w przededniu tej rocznicy, rozmawiamy o dwóch projektach ustaw. Oba te projekty są bardzo proste i oba są o tym samym - o tym, żeby kobieta w sytuacji najtrudniejszej miała wybór, żeby nie była sama i żeby nie była traktowana jak przestępczyni, żeby jej bliscy mogli ją wspierać. Pierwszy z tych projektów przywraca przesłankę, która obowiązywała przez wiele lat. Państwo z prawej strony bali się ją zmienić w głosowaniu parlamentarnym i zrzucili tę decyzję na tzw. Trybunał Konstytucyjny. Wracamy do tego prawa po to, aby wykonać pierwszy krok i zapewnić bezpieczeństwo tym kobietom, które są w najbardziej dramatycznej i trudnej sytuacji. Bo o swoim zdrowiu, o swoim życiu, o bólu i cierpieniu decydować powinny one same, ich rodziny. Mówię to jako posłanka ze Śląska. To na Śląsku, w Pszczynie zmarła Izabela.

(Poseł Józefa Szczurek-Żelazko: I co?)

Drugi projekt dotyczy pomocy. Dziś w Polsce za przestępstwo może odpowiadać ten, kto pomógł przyjaciółce, siostrze, córce, wnuczce albo koleżance - za to, że ją wsparł, pożyczył pieniądze, pomógł zorganizować wyjazd za granicę albo podał informacje. Państwo nie może karać ludzi za solidarność. Państwo może karać za przemoc, ale nie za pomoc.

Wiem, że wiele z nas chciałoby pójść dalej i chciałoby, żeby to prawo wyglądało jeszcze inaczej, żeby kobieta miała prawo do decydowania o sobie, żeby liberalizacja prawa aborcyjnego w Polsce stała się faktem. Ale dziś mamy szansę realnie zmienić los wielu kobiet i dać im prawo do decydowania, a osoby najbliższe pozbawić strachu przed pomocą. Dlatego, Wysoka Izbo, dzisiaj zróbmy ten pierwszy krok i stańmy po stronie kobiet. (Oklaski)